Pazar gününün tatil olmasını fırsat bilip sinemaya gidelim dedik bizim gençlerle. İzleyeceğimiz film günler öncesinden belliydi. Fragmanını bolca izleyip gaza geldiğimiz Nefes’e gittik. Ben bir sinema yorumcusu değilim elbette. Ama şimdiye kadar izlediğim filmlere göre nacizane kıyaslama yapabilirim.

Film genel olarak baktığımızda vasat. Verdiği bir fikir yok ortada. Filmden ziyade belgesel gibi olmuş zaten. Bir olayın başlayıp bittiğini göremiyorsunuz film boyunca. Kesitler şeklinde devam ediyor.

Karakol baskını anlatılıyor filmde. Ancak karakor baskınından önce hiçbir gelişme yok. Yani filmi toplasak amaca bağlı tek sahne filmin sonundaki çatışma diyebilirim. O da zaten çok bir hissiyat vermiyor.

Filmin tek elle tutulur yanı, askerler arasındaki muhabbetler. Bir de askerlerin telefon görüşmesi yaparken anneleri ile görüştüğü sahne çok güzel. O an kendinizi askerin yerine koyabiliyorsunuz.

Özetleyecek olursak fragmanlarında gösterildiği kadar şaşağalı bir film değil. Aman izlemezsek olmaz diyeceğimiz bir film de değil zaten. Keşke daha iyi bir film izlemiş olsaydım ve övseydim. Çünkü bu kategoride film sayısı oldukça az.